Trasa szlaku: Barlinek - Jezioro - Okunie - Moczydło

Długość: 25,0 km

Nawierzchnia: asfalt, bruk, drogi gruntowe

Część szlaku prowadzącego z Barlinka do Lubniewic. Na trasę wyruszamy z Rynku (0,0 km), początkowo ze znakami szlaku zielonego (dookoła Jeziora Barlineckiego). Po dojściu do rozgałęzienia szlaków (2,8 km), skręcamy w lewo pod górę, idąc jarem na wzniesienie. Po 300 m wędrówki skręcamy w prawo i dochodzimy do przecinki (3,3 km), w którą skręcamy w lewo. Przecinamy brukowaną drogę Barlinek-Karsko (4,3 km) i wchodzimy w drogę leśną prowadzącą do osady Okunie. Schodzimy z niej zaraz w lewo skos (4,5 km), kontynuując wędrówkę wspomnianą wyżej przecinką leśną. Po dojściu do drogi prowadzącej wzdłuż północnego brzegu jez. Okunie (6,9 km) skręcamy w lewo i schodząc w dół wychodzimy wkrótce na drogę Barlinek-Moczydło przy zabudowaniach osady Okno (7.2 km). Drogą tą idziemy w prawo, mijamy rozwidlenie dróg (7,8 km). Idziemy terenem pagórkowatym. Po dojściu, wkrótce schodzimy z bruku w lewo, w dukt leśny do poprzecznego duktu, skręcamy w prawo (8,4 km), a na kolejnym skrzyżowaniu w lewo (9,1 km). Po dalszych 400 m przecinamy następne skrzyżowanie duktów. Dochodząc do kolejnego skrzyżowania skręcamy w lewo, idziemy w dół, przecinamy dolinę Santocznej (10,2 km) i po dojściu do poprzecznej drogi skręcamy w prawo, przechodząc wkrótce obok osady Dąbrowa (10,9 km). Szeroką leśną drogą dochodzimy do skrzyżowania (12,1 km) i skręcamy w prawo, idąc do zabudowań Moczydła drogą opadającą w dół. Na skrzyżowaniu dróg na północnym skraju wsi (12,5 km) skręcamy w lewo skos, przecinając Santocznę i szeroką drogą idziemy w kierunku południowo-zachodnim. W miejscu gdzie szlak niebieski skręca w lewo (13,3 km) idziemy nadal prosto, dochodząc wkrótce do drogi lokalnej Barlinek-Gorzów, gdzie szlak się kończy (13,6 km). Stąd jest ok. 1 km do rezerwatu Markowe Błota. Powrót do Barlinka tą samą drogą.

 

Długość: 22,0 km

Nawierzchnia szlaku: asfalt, bruk, dukty leśne, droga polna

Szczególnie atrakcyjny szlak okrężny, prowadzący przez malownicze tereny doliny Płoni. Szlak rozpoczyna się przy przystanku PKS i biegnie ul. św. Bonifacego. Idąc tą ulicą mijamy po prawej stronie stawy rybne, i dalej po lewej stronie „Młyn Papiernia”. Dochodzimy do wsi Żydowo (4 km). We wsi znajduje się park z okazałymi drzewami. Dalej drogę brukowana dochodzimy do wsi Niepołcko (7 km). Jest to stara wieś położona u stóp „Lisiej Góry”. We wsi park i ruiny pałacu. Z Niepołcka kontynuujemy marsz brukowaną drogą prowadząca do Laskówka, mijając po prawej stronie stawy rybne, a następnie po lewej stronie ujęcie wody dla mieszkańców Niepołcka. Ujęcie to powstało przez zabudowanie naturalnego źródła. Po przejściu około 600 m skręcamy w lewo (9,1 km) idąc pod górkę dróżką gęsto obsadzoną krzewami w „tunelu drzew”. Po wyjściu na równinę i skraj lasu (10,0 km) idziemy dalej drogą polną w kierunku zabudowań Równa, przy skrzyżowaniu dróg polnych (10,9 km). Stąd w prawo przez łąki prowadzi dróżka do głębokiego jaru oddalonego od szlaku o 300 m. Jest to rezerwat „Skalisty Jar Libberta”. Przechodząc przez wąwóz widzimy okazałe drzewa świerka pospolitego i buka zwyczajnego, ciekawe rośliny zielne, a także skałki zlepieniowe, pomniki przyrody nieożywionej. Po wyjściu z rezerwatu - dochodzimy do wsi Równo (1,4 km). We wsi dwór, ruiny kościoła i park. Powrót tą samą drogą lub przez wsie Rówienko, Lutówko, Osinę. Dochodzimy do Barlinka od strony ul. Szosowej.

 

 

 

Długość: dł. 10,0 km

Nawierzchnia szlaku: asfalt, bruk, dukty leśne

Szlak rozpoczyna się na Rynku (0,0 km). Ul. Wodną schodzimy w dół nad brzeg jeziora, skręcamy w lewo, wzdłuż murów obronnych, dalej skręcamy w prawo do parku w delcie Młynówki i prosto - wychodzimy w ul. Strzelecką. Wzdłuż brzegu jeziora skręcamy w ul. Sportową, mijamy przystań żeglarską, stadion, i na końcu ulicy (1,6 km) skręcamy w lewo na brukowaną drogę do Krzynki. Tam można obejrzeć imponujące buki - obwód jednego z nich wynosi 4 m, a dwa inne rosną bliźniaczo złączone (5 km).
Ze wsi Krzynka szlak prowadzi bitą drogą do wsi Płonno (7 km), w której znajduje się interesujący kościół z XIX w. i rosnąca obok niego stara lipa. Ze skrzyżowania dróg we wsi Płonno szlak skręca w lewo i piaszczystą drogą prowadzi leśną ścieżką, w kierunku Barlinka. Mijamy tam po prawej stronie stawy rybne na rzece Płoni, dochodzimy dalej do drogi Strzelce Kraj. - Barlinek. Skręcamy w prawo i ul. Strzelecką wchodzimy do Barlinka. Wzdłuż brzegu jeziora, przez park w delcie Młynówki dochodzimy do ul. Jeziornej, skręcamy w prawo w ul. Wodną i wracamy do Rynku, gdzie szlak się kończy (10 km).

Trasa szlaku: Szlak okrężny, prowadzący częściowo malownicza doliną Płoni do jej źródeł, położonych w lasach Puszczy Barlineckiej.

Długość: dł. 6,5 km

Nawierzchnia szlaku: asfalt, bruk, dukty leśne

Z Rynku (0,0 km) idziemy ul. Niepodległości w kierunku dworca PKS. Po przecięciu Młynówki, na skrzyżowaniu ulic - Rondo - skręcamy w lewo skos i ul. 1 Maja dochodzimy do pl. Emanuela Laskera (0,7 km). Tutaj ul. Pełczycką wychodzimy z Barlinka. Mijamy położone w dole z lewej strony J.Chmielowe oraz okazałą lipę europejską, rosnącą dokładnie w miejscu, w którym przebiega 53 równoleżnik szer. geograf. północnej. Dalej skręcamy z szosy w prawo (2,0 km) na brukowaną drogę, prowadzącą, wzdłuż stawów rybnych do Młyna Leśnego (3,0 km). Skręcamy w prawo i po dojściu do szerokiej drogi leśnej Płonno -Barlinek skręcamy w lewo (3,3 km). Po 400 m marszu tą drogą schodzimy z niej w prawo skos, idąc teraz ścieżką, biegnącą skrajem łąk i zarośli. Przecinamy strumień i wspinamy się lekko pod górkę. Następnie skręcamy w prawo, idziemy wokół stawów rybnych. Dalej wędrujemy wzdłuż strumienia. Przechodzimy przez drewniany mostek położony nad nim. Po lewej stronie znajdują się źródła Płoni. Wspinamy się pod górę dochodząc zaraz do skrzyżowania 5 ścieżek leśnych (4,7 km). Idziemy prosto, lekko w dół i wychodzimy na szosę Strzelce Kraj. - Barlinek (5,1 km). Przed nami widoczne jest jez. Uklejno. Idąc w prawo wchodzimy do Barlinka ul. Strzelecką. Aleją parkową wzdłuż jeziora idziemy w lewo (5,9 km), przechodzimy 2 mostki na kanale Młynówki, skręcamy w lewo w ul. Jeziorną, a następnie wprawo ul. Wodną wracamy do Rynku (6,5 km).

 

 

 

 

 

 

 

Trasa szlaku: wokół Jeziora Barlineckiego

Długość: dł. – 10 KM

Nawierzchnia szlaku: asfalt, bruk, dukty leśne

Z Rynku (0,0 km) idziemy ul. Niepodległości. Wyruszamy w trasę pieszo lub rowerem. Proponujemy rozpocząć spacer od platformy widokowej przy ul. Jeziornej. W tym miejscu spoglądamy na jezioro od strony północnej. Poszerzamy swoje informacje na temat jeziora oraz jego mieszkańców na ustawionych tablicach informacyjnych. Idziemy ul. Jeziorną wzdłuż murów obronnych, a dalej w prawo aleją parkową. Po drodze przecinamy dwa mostki na kanale Młynówka dochodząc do ulicy Strzeleckiej skręcamy w prawo. Idąc wzdłuż jeziora skręcamy w ulicę Sportową mijamy przystań klubu żeglarskiego „Sztorm”, stadion sportowy i kąpielisko miejskie. Kąpielisko to wybudowano w 1927 r. w bardzo rzadkim stylu na Pomorzu oraz Nowej Marchii - stylu alpejskim. Za polem biwakowym skręcamy w prawo idąc brzegiem jeziora po lewej stronie mijamy dawny park. Do dzisiaj choć trudno czytelny zachował się układ parkowych alejek. Ta ścieżka przy brzegu jeziora to promenada spacerowa przedwojennego Barlinka. Ten stary park ma dzisiaj mieszany drzewostan. Na dnie lasu płoży się bluszcz, a jego pędy wspinają się na drzewa. Dominującą rośliną runa jest niecierpek drobnokwiatowy. Jest to roślina o blado żółtych kwiatach i powszechnie znanych „strzelających” owocach. Ojczyzną niecierpka jest Azja Środkowa. Idąc dalej po drodze mijamy mostek, który jest nad strumieniem łączącym jeż. Barlineckie z jez. Uklejno. Mijając mostek, dochodzimy do pierwszego punktu informacyjnego na ul. Polana Lecha. Tutaj zapoznasz się z informacjami zawartymi na tablicach o skrzydlatych mieszkańcach puszczy oraz o mieszkańcach, którzy większą część życia spędzają w dziuplach. Idąc brzegiem jeziora wchodzimy w tereny typowo leśne. Po kilkuset metrach napotykamy drewniane schody prowadzące w dół po skarpie do źródełka. Jest to pierwsze źródło na trasie, które wypływa z wód podziemnych. Jest to źródło stokowe. Powstało w miejscu, w którym powierzchnia stoku przecina tak zwaną warstwę wodonośną. Obszar alimentacyjny źródła jest to teren, na który spadł deszcz, by potem wsiąknąć w ziemię. Wypływająca woda odbyła długą drogę pod ziemią, filtrując się od ewentualnych zanieczyszczeń. Wyruszając dalej w trasę po drodze mijamy ośrodek wypoczynkowy. Warto się tu również zatrzymać i zapoznać się z niektórymi roślinami ozdobnymi. Idąc dalej po drodze napotykamy stawy rybne. W przeszłości były to łąki torfowe. Stawy są to z reguły płytkie zbiorniki wodne służące do hodowli ryb. Rośliny występujące w stawie przystosowały się do specyfiki środowiska. Wiąże się to z jesiennym spuszczaniem wód oraz z wiosennym napełnianiem. Idziemy drogą biegnącą miedzy stawami a skrajem lasu. Wchodzimy na teren projektowanego rezerwatu przyrody „Buczyny Barlineckie”. Podążając naszą trasą po lewej stronie napotkamy rynnowe zagłębienie terenu, porośnięte pasem łęgu olszowego. Jest to typ lasu związany z siedliskami wilgotnymi i mokrymi. W runie jest dużo gatunków roślin typowych dla miejsc żyznych i wilgotnych. Dominuje czyściec błotny, kuklik zwisły, sadziec konopiasty. Przemieszczając się naszą ścieżką na jeziorze zauważymy obracające się urządzenie - jest to Areator. Zadaniem areatora jest napowietrzanie wód w strefie przydennej aby uniknąć miejsc beztlenowych stanowiących zagrożenie życia organizmów w jeziorze. Cały czas znajdujemy się w projektowanym rezerwacie „Buczyny Barlineckie”. Napotykamy dwa typy lasów bukowych. Pierwszy to: Kwaśna Buczyna Niżowa: buki są najczęściej rozłożyste i stosunkowo niskie. Dno lasu pokryte jest „poduchami” mchów, które określają charakter tej buczyny. Ciekawym zjawiskiem jest tu występowanie oryginalnej rośliny: skrzypu zimowego. Ma on proste, nie rozgałęzione, ciemnozielone, zimotrwałe pędy. Drugim typem jest Żyzna Buczyna pomorska: buki są najczęściej wysokie i smukłe. Runo jest bardziej bogate, spotkamy marzankę wonną, borówkę czernicę, zawilce oraz wiele gatunków traw. Na trasie spotkamy tablice informujące nas o charakterystyce lasu bukowego - buczyny oraz o buku interesującym drzewie. Po drodze napotykamy ponownie bagienne lasy olszowe. Runo w nich tworzą gatunki szuwarowe i błotne, najbardziej rzuca się w oczy turzyca błotna. Zbliżamy się do doliny, gdzie ze zboczy wypływająca woda łączy się w mały strumień. To miejsce to „Boży Dar”. Charakterystyczną jego cechą jest rdzawe zabarwienie gruntu, będące wynikiem wytrącania kwasów humusowych przez jony wapnia. „Boży Dar” jest najbardziej znanym wypływem wód podziemnych w okolicy Barlinka. Tutaj ustawione są kolejne tablice informacyjne mówiące o tym miejscu oraz wybranych zbiorowiskach leśnych takich jak bór sosnowy, łęgi czy lasy olszowe. Niebawem opuścimy tereny leśne. Przed nami po lewej stronie łąka, zbiorowisko półnaturalne. Jest bardzo bogata pod względem flory jak również fauny, a niektóre jej grupy - barwne motyle, pasikoniki chrząszcze dostrzeże bez żadnych trudności każdy uczestnik spaceru. Na trasie wędrówki miniemy ostatnią tablicę informującą nas o jeziorze Barlineckim. Z tego miejsca można udać się drogą biegnącą w wąwozie i dojść do drogi asfaltowej, skręcamy w prawo idąc cały czas prosto ul. Gorzowską, następnie ul. Niepodległości dojdziemy do rynku. Można również dalej kontynuować trasę w bliskim sąsiedztwie brzegu jeziora w okolicach zabudowań Moczkowa. Dojdziemy również do drogi asfaltowej skręcamy w prawo i idąc prosto spotkamy się w obu przypadkach na rynku. W ten sposób przebyliśmy trasę 10 km.

 

Trasa szlaku: przebiega przez północną część Puszczy Barlineckięj

Długość: dł. – 11 KM

Nawierzchnia szlaku: asfalt, bruk, dukty leśne

Szlak dębów przebiega przez północną, najżyźniejszą część Puszczy Barlineckięj. Droga zwana „wężową” wije się wśród drzewostanów dębowych i bukowych. Trasa rozpoczyna się na obrzeżu wsi Krzynka powstałej na przełomie XVIII i XIX w. Ta część wsi stanowiła kiedyś osobną jednostkę osadniczą o nazwie Poddębie. Początek szlaku wyznacza kamień usadowiony nieopodal drogi. Rozpoczynamy wędrówkę brukową drogą zmierzającą do Karska. Stare ponad stuletnie drogi brukowe powstały z kontrybucji wojennych z wojny francusko-pruskiej. Przez wieki tędy wędrowali ludzie, wożono drewno, tędy też w styczniu 1945 przemieszczały się oddziały pancerne Armii Czerwonej. Obszar przez który wędrujemy to królestwo dębów i buków. To tu od wieków rosną dęby bezszypułkowe, które są drzewami rodzinnego pochodzenia. Informuje nas o tym kolejna tablica. Drugim gatunkiem drzewiastym występującym licznie jest buk. Możemy zobaczyć drzewostany w różnych fazach rozwojowych. O sposobach gospodarowania w buczynach informuje nas kolejna tablica. Wędrując dalej drogą dochodzimy do tajemniczego miejsca zwanego „Dziką Łąką” - obecnie jest to użytek ekologiczny. Można tu czasami spotkać tajemniczego „Dzikiego Myśliwego”. W tym miejscu umieszczona tablica prezentuje zwierzęta związane z chrustem. Następnie przechodzimy obok drzewostanu dębu szypułkowego. Ciekawostką jest, że rozwija się o 3 tygodnie później od pozostałych dębów. Idąc dalej dowiemy się jaką rolę spełnia i co się dzieje z „martwym drzewem”. Tu można zobaczyć jak przyroda zatacza krąg. Wkrótce dochodzimy do mieszanego drzewostanu bukowo-sosnowego. Na starych sosnach widzimy stare spały żywiczarskie, z których kiedyś pozyskiwano żywicę. Po chwili dochodzimy do dwóch kamieni. Jeden to drogowskaz, a drugi kamień informuje nas o dalszym kierunku marszu. Idąc prosto mijamy drogę do Okuń i po 850 m (od drogowskazu) dochodzimy ponownie do Dzikiej Łąki i wchodzimy w obszar młodników (po prawej stronie). To tu w 1993 i 1994 najbardziej ucierpiały i zamarły drzewostany bukowe. Wśród tych młodych choinek widzimy stare urocze sosny. Idąc i uważnie rozglądając się możemy zauważyć stary kamienny drogowskaz, stojący na rozdrożu nieuczęszczanych leśnych dróg. Jedna z nich prowadzi do Nadleśnictwa „Neuhaus”, budynku który figuruje na mapie z 1776 r. Wkrótce dochodzimy do starego drzewostanu sosnowego zwanego Matecznikiem Światowida. Po chwili dochodzimy do bruku (Krzynka - Moczydło) i kierujemy się w stronę Krzynki. Idziemy poprzez drzewostany dębowe, wśród których rośnie gospodarczy drzewostan nasienny modrzewia europejskiego. I znowu dochodzimy do Poddębia, gdzie rozpoczynaliśmy naszą wędrówkę. Stąd brukiem możemy dojść do Barlinka. Idąc cicho i uważnie szlakiem może uda się nam zobaczyć leśnych mieszkańców Puszczy. Niektórych z nich pokazuje nam jedna z tablic: władcę puszczy - puchacza (herb Nadleśnictwa Barlinek) lub bielika albo dostojnego dzięcioła czarnego. Królem puszczy jest dąb, tak licznie występujący wzdłuż szlaku. To tu można zobaczyć odnowienia naturalne dębowe jak i stare trzystuletnie dęby. Obecne susze i opadające wody gruntowe powodują, że sytuacja zdrowotna dębów się pogarsza.

 

Trasa szlaku: tereny miejskie i leśne Gminy Barlinek

Długość szlaku: 6 km

Nawierzchnia: asfalt, dukty leśne

Tradycyjnie jak wiele szlaków turystycznych rozpoczynamy trasę na - Rynku przy fontannie-wzniesionej w 1912 r. w miejscu dawanego ratusza, fontannę wieńczy rzeźba dłuta Ackermana przedstawiająca dziewczynkę atakowaną przez gąsiora (legenda ,,Gęsiarka i kat”). - Dalej przechodzimy ul. Wylotową nad J. Barlineckie skąd rozpościera się piękna panorama jeziora otoczonego malowniczymi wzniesieniami - (legenda „Barlinecka Niezapominajkowa Legenda”). Mijamy pomnik - kotwicę postawioną „W trzydziestą rocznicę MS Barlinek 1973 - 2003Mieszkańcy” i rzeźby, „Ptaki Jeziorki - efekt prac w 2004 r.młodzieży z Liceum Sztuk Plastycznych ze Szczecina. Na terenie zieleńca przy promenadzie możemy obejrzeć lipy drobnolistne, okazałą morwę białą i inne krzewy ozdobne. Dużą atrakcją tego miejsca są licznie przebywające przy brzegu jeziora ptaki (kaczka krzyżówka, kaczka czernica, łyski, kormorany, perkoz dwudziuby) z dostojnymi łabędziami obecnymi tu cały rok. Szczególnie magiczne krajobrazy można zobaczyć o wschodzie i zachodzie słońca. Kto wie może uda Ci się spotkać Boginkę Maję, która często przybiera postać pięknego niebieskiego łabędzia?!

Następnie idziemy wzdłuż pozostałości murów obronnych części fortyfikacji miejskich. Skręcamy w prawo, przechodzimy przez mostek nad odnogą Młynówki i znajdujemy się w parku w Delcie Młynówki. Warto zauważyć rosnące tu min. malownicze wierzby płaczące, brzozy brodawkowate w odmianie Younga modrzewie europejskie. Doszliśmy do miejsca gdzie ustawiona jest pierwsza tablica trasy legend. Pierwsza z tablic prezentująca fragmenty legend zaprasza do poznania -legendy „Topielica z Jeziora Barlineckiego„ oraz legendy "Jezioro Barlineckie". Przechodzimy aleją parkową przez drugi z mostków i dalej dochodzimy do ul. Strzeleckiej, po prawej stronie możemy podziwiać krajobraz J. Barlineckiego, który o każdej porze dnia wygląda inaczej. Wyjątkowo tajemniczo prezentuje się o poranku , kiedy jego brzegi i wyspy wyłaniają się z mgieł a wstające słońce rzuca połyskujące refleksy światła na błękit wody. Idąc promenadą spacerową wzdłuż jeziora skręcamy w ul. Sportową i po lewej stronie mijamy legendarne „wzgórze wisielców”. Następnie po prawej mijamy przystań żeglarską „Sztorm”, stadion sportowy im. Bronisława Bagińskiego. Idziemy prosto w cieniu alei z kasztanowca białego i lipy drobnolistnej. Po prawej zabytkowy budynek wybudowany w rzadko spotykanym na tych terenach stylu uzdrowiskowej architektury alpejskiej. Jest to zabytkowe kąpielisko z pensjonatem z 1927 r. Warto obejrzeć to unikatowe miejsce i poczuć atmosferę Barlinka kurortu turystycznego z okresu międzywojennego. Można tu chwilę odpocząć i obejrzeć uroczy widok miasta.
Następnie za pensjonatem mijamy park leśny z licznymi, oplatającymi pnie drzew okazami
chronionego bluszczu pospolitego tworzącymi bardzo efektowne szczególnie zimą - zielone
kolumny w białym krajobrazie. Idąc tą drogą prosto korzystamy z cienia dorodnych kasztanowców białych i lipy drobnolistnej. Przechodzimy przez most nad kanałem doprowadzającym wody do J. Barlineckiego. Za mostem, z lewej strony ukazuje się błękit J. Uklejowego. Dochodzimy do końca drogi asfaltowej (jest to 1,65 km naszej trasy) i skręcamy w lewo w drogę brukowaną, mając po lewej stronie aleję z jesionu wyniosłego. Idziemy brukiem przy którym rozpościera się łąka bogata w zioła. Rosną tu min. nawłocie, bylice, podagrycznik, krwawniki i różne gatunki traw. W oddali pomiędzy pniami olchy czarnej, topoli osiki, brzozy brodawkowatej, różnych gatunków wierzb, a także jabłoni i chronionej kaliny koralowej widać połyskujące J. Uklejowe. Po prawej stronie zaczynają się wzniesienia pokryte drzewostanem złożonym z buków pospolitych, dębów szypułkowych i sosen pospolitych. Ten typ lasu, czasem z dominacją któregoś z wymienionych gatunków, będzie nam towarzyszył prawie na całej dalszej trasie. Droga brukowa, którą idziemy wije się pośród wzgórz, a my skręcamy w lewo w drogę gruntową (jest to 2 km naszej trasy). Tutaj kończy się aleja jesionowa, zaraz obok niej rosną 3 lekko pochylone brzozy brodawkowate. Na ich pniach widoczne są mchy i porosty np. pustułka pęcherzykowata świadczące o braku zanieczyszczeń powietrza. Opodal widać też rosnącą skupinę składającą się z 7 malowniczych grabów. Dochodzimy do drewnianego mostku usytuowanego nad strumieniem łączącym J. Uklejowe z widocznym z tego miejsca J. Stycko, zwanym też Zauklejowym (jest to 2,26 km naszej trasy). Ustawiona jest tu druga tablica BŁĘKITNEJ TRASY LEGEND prezentująca -legendę „Jezioro Uklejowe„. Podmokłe brzegi kanału i jezior porasta ols. Małe jeziorka szczególnie magicznie wyglądają gdy słońce przedziera się przez konary drzew a mgła jak przezroczysty welon przykrywa lustro jeziora i tajemnice jego głębi .... Dalej przechodzimy przez most i idziemy w lewo wąską leśną drogą. Po przejściu kilku metrów, także po lewej mijamy piękny buk o pofalowanej srebrzystej korze oraz kilka dębów czerwonych. Za tymi drzewami nasza droga staje się jeszcze bardziej wąska i przecina ols. Po jego przejściu dochodzimy do J. Uklejowego i dalej podążamy jego brzegiem. Rośnie tu piękny okaz trzypniowego dębu, a zaraz obok dwupniowy buk. Na 2,5 km naszej trasy zostawiamy po prawej stronie drogę wiodącą do asfaltu i idziemy dalej wzdłuż brzegu jeziora. Widzimy rosnące tu grube topole czarne z silnie spękaną korowiną. Na topoli zawieszona jest budka dla gągołów. Dochodzimy do skrzyżowania (to 3 km naszej trasy) dróg leśnych - droga staje się szersza; idziemy dalej prosto przy brzegu jeziora i dochodzimy do klonu pospolitego, który rośnie tu jakby w osamotnieniu. Drzewo jest pochylone w kierunku tej drogi witając ukłonem wędrowców. Skręcamy za klonem w prawo, ponownie w wąską ścieżkę pozostawiając tajemnicze J.Uklejowe z legendarnym podwodnym pałacem za sobą. Teraz idziemy drogą wijącą się pośród lasu, w którym dominuje pachnąca żywicą sosna pospolita, ale rosną też buki, klony pospolite, jawory, dęby, robinie akacjowe, młode lipy drobnolistne i krzewy porzeczki alpejskiej, leszczyny, jeżyny oraz paprocie. Na niewielkim wzniesieniu skręcamy w lewo, następnie lekko w prawo i schodzimy ścieżką w dół. Po lewej przez pnie drzew widać zabudowę ul. Łokietka. Przechodząc obok ujęcia wody pitnej dla Barlinka, dochodzimy do drogi asfaltowej (wylotowa droga z Barlinka na Strzelce należy zwrócić uwagę na bezpieczeństwo) (to 3,5 km naszej trasy). Przechodzimy przez asfalt i wchodzimy na drogę brukową, idziemy kilka metrów prosto i skręcamy w leśną drogę w lewo. Po prawej stronie mijamy teren otwarty . Rosną tam min. młode klony jesionolistne. Jesienią i zimą ich pędy pokrywa srebrzysty, metaliczny nalot, szczególnie atrakcyjny o tych porach roku. Za placem mijamy klony pospolite rosnące prawie w rzędach. Dalej trasa prowadzi koło stacji gazowej. Po prawej towarzyszy nam strumień płynący wzdłuż naszej drogi. Dochodzimy do boiska sportowego, przechodzimy przez nie podziwiając piękny dąb, pomnik przyrody rosnący na skraju lasu. Po dojściu do stawów rybnych, na rozwidleniu wybieramy drogę wiodącą w lewo pod górę. Następnie na kolejnym skrzyżowaniu dróg leśnych swoje kroki kierujemy na drogę skręcającą lekko w prawo pod górę, która prowadzi przez młody las początkowo liściasty z dębem czerwonym i szypułkowym, robinią akacjową i klonem pospolitym, a następnie iglasty-sosnowy. Dochodzimy do rozwidlenia dróg, wybieramy tę w lewo, w górę. Po prawej stronie (w dole) pomiędzy pniami drzew widać stawy. Dalej pod dębem krzyżówka dróg, my skręcamy w lewo pod kątem ostrym. Dochodzimy do kolejnej krzyżówki, idziemy prosto w dół drogą, która wiedzie przez starszy las sosnowy (przechodzimy pod linią energetyczną) dalej po lewej stronie mijając typową dębinę. Przez następne skrzyżowanie dróg leśnych przechodzimy prosto w górę. Idąc widzimy po prawej stronie, że teren się obniża. Porastają go głównie drzewa gatunków liściastych: dęby, klony, buki. Bardzo atrakcyjna jest ta trasa w okresie jesiennym kiedy drzewa liściaste na tle zielonych sosen tworzą różnobarwne bukiety a liście układają pod naszymi stopami kolorowe kobierce. Po dojściu do asfaltu skręcamy w lewo i idziemy tą drogą obsadzoną klonem pospolitym do J. Chmielowego. Przed kompleksem zabudowań usługowo-przemysłowych, gdzie torowisko odbija w prawo wchodzimy na gruntową ścieżkę i dochodzimy do J. Chmielowego (jest to 5,5 km naszej trasy). Nad jeziorem, przy stromym jego brzeu znajduje się kamień rusałki i okazała lipa europejska. Rośnie ona w miejscu gdzie przebiega równoleżnik 53 szer. geograf. pn. I tak doszliśmy do ostatniej stacji Błękitnej Trasy Legend. Ustawiona jest tu trzecia tablica prezentująca legendę „Tajemnice Jeziora Chmielowego” Pod gościnną lipą można podziwiać krajobraz jeziora oraz rozmyślać o pięknej rudowłosej rusałce i tajemnicach ukrytych w toni jeziora. Kto wie co opowiedziałaby nam wiekowa lipa gdybyśmy mogli zrozumieć szelest jej liści... Tu kończy się przygoda z Błękitną trasą legend, ale Barlinek i piękna przyroda okolic kryje jeszcze wiele tajemniczych historii. Powrót do punktu wyjścia na trasę. Wąską ścieżką na skarpie lub wzdłuż ul. Pełczyckiej, obsadzonej kasztanowcami, idziemy prosto w stronę centrum Barlinka, po prawej w dole widząc taflę J. Chmielowego. Mijając budynki mieszkalne dochodzimy do Placu Laskera i dalej ul. 1-go Maja i Niepodległości dochodzimy do Rynku gdzie rozpoczęliśmy wędrówkę.

 

Trasa szlaku: biegnie przez najciekawsze zabytki Barlinka

Długość szlaku: 3 km

Nawierzchnia: chodnik miejski

 

Rynek Staromiejski, położony w samym sercu Barlinka jest najstarszą częścią miasta. Tak jak obecnie, tak i w czasach średniowiecza był centrum miasta. Wraz z fragmentami średniowiecznych murów obronnych i strzelistą wieżą kościoła gotyckiego Rynek stanowi najbardziej charakterystyczny element pejzażu miasta. Tu kwitnie życie kulturalne i rozrywkowe.Ozdobą rynku jest piękna fontanna wzniesiona w 1912 r. w miejscu dawnego Ratusza. Fontannę wieńczy rzeźba przedstawiająca dziewczynkę atakowaną przez gąsiora, zwana „gęsiarką” - dzieło monachijskiego rzeźbiarza Ackermanna. Kościół Gotycki wznosi się w najwyższym punkcie starego miasta, na terenie dawnego grodziska słowiańskiego. Najstarszą murowaną świątynię wzniesiono tutaj w XIII w. Pozostały po niej granitowa ciosy wmurowane w dolne partie wieży i cokół. Z XV wieku pochodzi gotycki portal główny z tajemniczymi „miseczkami” w bogatym oprofilowaniu. Są one śladem dawnego obyczaju rozniecania ognia przy pomocy drewnianego świdra w Niedzielę Wielkanocną. Swój ostateczny kształt trójnawowej bazyliki kościół uzyskał po pożarze w 1852 r. Nadbudowano wówczas pokrytą czarnym łupkiem wieżę, wznoszącą się na wysokość 52 m, zakończoną 2-metrowym pozłacanym krzyżem. Na ścianach zewnętrznych zwracają uwagę cegły z wyrytymi datami. Fragmenty murów obronnych są pozostałością wzniesionych w I poł. XIV w. fortyfikacji miejskich o łącznej długości 1700 m. Na cały system obronny Barlinka składały się fosy, wały ziemne, 7-metrowej wysokości mury oraz baszty i czatownie, które wystawały ponad koronę murów i przed lico murów, co umożliwiało obronę czołową i boczną. W murach umieszczone były dwie naprzeciwległe bramy: Brama Młyńska i Brama Myśliborska, a nad jeziorem funkcjonowały: Duża i Mała Furta Wodna. Do dziś przetrwało ok. 480 m muru, w tym okazały fragment z detalami korony murów z reliktami ostatniej z czatowni.  Kontynuując naszą podróż tropem E. Laskera , trafiamy na przełom wieków XIX i XX, kiedy to Barlinek stał się popularnym kurortem i kiedy to powstawały w mieście i w jego okolicach hotele, restauracje i pensjonaty dla przyjezdnych. Wówczas wybudowane zostało także kąpielisko miejskie, które wspaniale zachowało się do dnia dzisiejszego. Obecne kąpielisko i przylegający do niego Pensjonat „Pod Sosnami” stanowi cenny zabytek architektury uzdrowiskowej alpejskiej, rzadko spotykanej na terenie zachodniej Polski
Idąc ul. Strzelecką mijamy Pałacyk Cebulowy - bardzo ciekawy architektonicznie dom z dwiema wieżyczkami zwieńczonymi hełmami w formie cebul, wybudowany w 1908 r. Mieszczańskie kamienice z XVIII i XIX w., w znacznym stopniu usytuowane w zwartej zabudowie, nadają dziś Barlinkowi specyficzny urok miasta, w którym domy i ulice służą nie tylko potrzebom codzienności, ale są też zarazem godnymi podziwu i kontemplacji zabytkami sztuki architektonicznej z dawnych czasów. Mijając Plac Laskera odwiedzimy miejsce , które niegdyś było pierwszym oglądanym przez turystów widokiem Barlinka był nim Dworzec Kolejowy . Niestety zniszczony podczas działań wojennych. Miejsce pożegnań z Barlinkiem młodego Laskera , kiedy wyjeżdżał do Berlina zdobyć edukację a później wygrywać szachowe tytuły mistrzowskie . Dziś możemy oglądać makietę i zdjęcia pięknej budowli dworca w Muzeum Regionalnym w Barlinku. Następna stacja na szlaku to punkt widokowy na miasto i J. Barlineckie zwany Golgotą od nazwiska restauratora i dawnego budowniczego Goldowskiego. Obecnie znajduje się tutaj Barlinecki Ośrodek Kultury, centrum kulturalne Barlinka. Tu odbywają się co roku Międzynarodowe Festiwale Szachowe im. E. Laskera. Idąc dalej szlakiem nie sposób przeoczyć budynku przy ul. Chmielnej 7, w którym przyszedł na świat i wychowywał się nasz znakomity mistrz szachowy. Dalej kierując się w stronę jeziora mijając budynek Technikum Ekonomicznego dochodzimy do promenady nad J.Barlineckim i stajemy przed „Chińskim Domem” skąd rozpościera się urzekająca panorama jeziora i Puszczy Barlineckiej. Niektóre zabytkowe budynki w mieście mają znaczenie symboliczne. Dom z narożną wieżyczką, zwany „Chińskim Domem” wzniesiony został w XIX w. dla upamiętnienia znajdującej się niegdyś w tym miejscu tzw. Furty Wodnej, czyli kolejnego fragmentu dawnych fortyfikacji. I tak dochodzimy do ostatniej stacji szlaku do Domu z popiersiem Gutenberga , w którym mieściła się dawniej drukarnia i księgarnia a także redakcja „Kuriera Generalnego dla Barlinka, Pełczyc i okolic”. Obecnie jest tu Muzeum Regionalne z ekspozycją poświęconą Laskerowi, historii miasta oraz bardzo interesująca wystawa „zanikające zawody”. Obok w Centrum Informacji Turystycznej jest dostępna pieczęć pamiątkowa i materiały o szlaku.

 

 

Uroczy trakt biegnący terenami leśnymi ukazujący malownicze wiejskie pejzaże.
Nr ZMY- 103n; dł. 40 km; odległości- (0,00) moment wyjazdu z miejscowości w opisanym kierunku.

Rezerwat „Dębina” (0,00 km)- położony na terenie Barlinecki- Gorzowskiego Parku Krajobrazowego, śródleśny, ochrona dębów, tablice informacyjne.

Karsko (10,90 km)- duża wieś, zabudowania pałacowe z parkiem z XIX w., kościół zabytkowy. Sklepy.

Rychnów (16,50 km)- wieś owalnica, wymieniona w 1371 r., kościół z  XIII  w, (przebudowany w XIX w., strop modrzewiowy).

Dzikowo (20,60 km)- wieś, kościół z XV/XVI w. (przebudowany w XIX w., odbudowany w latach 1975- 80 po zniszczeniach w 1945 r.)  Lipa- pomnik przyrody, park z  XVII w., przekształcony w XIX w. z okazałymi drzewami pomnikowymi.

Strąpie (24,50 km)- wieś nad jeziorem Trojak. Dwór z XIX w., kościół z przełomu XIX/XX w. W parku z XIX w., drzewa pomnikowe. Sklep.

Dziedzice (27,80 km)- wieś ( osada z VI-VII w.) kościół z XIII/XIV w. (przebudowany w XV w.) Stowarzyszenie Przyjaciół Dziedzic opiekuje się izbą pamięci narodowej poświęconej polskim jeńcom z obozu Woldenberg (19 pochowano w zbiorczej mogile na cmentarzu), tablica pamiątkowa. Sklep.

(29,20 km)- wieś, zespół dworsko- parkowy z XIX wieku.

Leśnictwo Zieleniec (31,10 km)

Jarząbki (33,00 km)

Podlesie (35,10 km)

Ślazowo (37,00 km)

Przelewice (40,00 km)- duża wieś, siedziba Urzędu Gminy. Stara osada typu owalnica wymieniona już w 1170r. Od 1821 r. rezydencja Marii Malwiny Arndt. Zabytki: kościół kościół końca XIII w. ( przebudowany, z dobudowaną w XVIII w. drewnianą wieżą, wyposażenie, renesansowe i barokowe), pałac neoklasycystyczny budowany po 1821 r. (aktualnie w odbudowie), zabudowania folwarczne z dworem z XIX w. Główną atrakcją krajoznawczo- przyrodniczą jest przylegający do pałacu Ogród Dendrologiczny o pow. 30,34 ha z ponad 1200 gatunkami roślin, drzew i krzewów (Japonia, Chiny, Korea, Ameryka Płn., Europa) utworzony w latach 1933- 38, możliwość zwiedzania indywidualnie i grupowo. Centrum Edukacji Przyrodniczej. Bary, poczta, możliwość noclegu.

 

Szlak Barlinecki – KOLOR CZERWONY

Znakowany szlak rowerowy ZMY-102c (długość trasy 42,3 km)
Z Przelewic (Ogród Dendrologiczny) przez Dolinę Płoni i Barlinek do Lip (tu znajduje się Leśna Stacja Dydaktyczna Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego
Odległości  (0,00) - moment wyjazdu z miejscowości w opisanym kierunku.
     
Przelewice (0,00 km) - duża wieś, siedziba Urzędu Gminy- Stara osada typu owalnica wymieniona już w 1170 r. Od 1821 r. rezydencja, Marii Malwiny Arndt. Ogród Dendrologiczny z pałacem

Topolinek (4,60km).

Równo (9,50km) - wieś, wymieniona w 1278 r. (od 1290 własność klasztoru cysterek w Pełczycach). Dwór z XIX w. z niewielkim parkiem, ruina kościoła z XVIII w., sklep. W Równie (pkt. nr 10 szlaku rowerowego) drogą na wschód (w odległości około 300 m) możliwość dojścia do rezerwatu „Skalisty Jar Libberta” (unikatowe skały wapienne, zlepieńce piaskowców, głazy narzutowe). W 1933 r- botanik Libbert (z Lipian) opisał i zbadał ten obszar. Rezerwat utworzono w 1995 r.

Spalonka (10,60km)

Laskówko (12,60 km ) - niewielka wieś, dwór z XIX w.

Niepołcko (17,00 km) - osada założona około 1200 r. przez cystersów 7. Kołbacza. Dwór o konstrukcji tyglowej z XIX w., obok park podworski z XIX w, z drzewami pomnikowymi, ruina ryglowego kościoła z XVIII w.

Żydowo (20,20 km) - wieś, domy ryglowe z X1X/XX w, jezioro.

Barlinek (27,00 km)- miasto, siedziba Urzędu Miasta i Gminy.  Słowiański gród obronny z IX w., od XII w, opanowany przez Brandenburgię (Nowa Marchia). Prawa miejskie uzyskał dnia 25.01.1278 r. (nazewnictwo: Nova Barlyn, Klein Barlin, Barlinchen, Barlinek). Najazd Szwedów w XVII w, (zniszczenia). Dnia 04.09.1852 r. wielki pożar niszczy miasto. Częściowa odbudowa. W XIX w.  rozwój tkactwa, wytwórnia papieru czerpanego, rozwój przemysłu drzewnego. Miejsce urodzenia  dr Emanuela Laskera (filozofa, matematyka, szachowego mistrza świata (w latach 1894-1921).

Zabytki: fragmenty murów obronnych z XIV w., kościół p.w. Niepokalanego Serca NMP z XIV/XV w.  przebudowany w XIX w., wieża z 1852 r. o wys. 52m), zabytkowe domy z XVIII i XIX w. w rynku (jeden o konstrukcji ryglowej), kościół pw. św. Bonifacego z 1923 r. zwany „polskim”, dawny młyn wodny zbudowany w 1733 r. (jako papiernia do 1860 r., od 1869 do 1972 r.- młyn czynny) w nadbudowie partii środkowej o konstrukcji ryglowej. Muzeum Regionalne (w tzw.  „Domu Gutenberga” obudowany w XIX w.). CIT, hotele, pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe, kwatery prywatne, pole namiotowe, restauracje, kawiarnie, paby, poczta, policja, szpital, apteki, stacje benzynowe.

Krzynka (28,90 km)

Leśnictwo  Okno (32,50 km)
Leśnictwo Okno (i osada Okno) nad jeziorem Okunie (wschodni brzeg), dąb - pomnik przyrody (tablica informacyjna), nad jeziorem pole biwakowe.

Leśnictwo Moczydło (5,90 km ) Leśnictwo Moczydło - możliwość uzyskania informacji o Rezerwacie "Markowe Błota".

Lipy (42,30 km) mała wioska z kąpieliskiem nad J.Lubieszewko

 

 

TRASY NORDIC WALKING

 

TRASA NR 1

Do punktu widokowego – Jezioro Barlineckie

3,7 km Trasa łatwa

 

Trasa wzdłuż Jeziora Barlineckiego prowadzi nas do punktu widokowego przy pensjonacie „Pod Zegarem”. Zaczynając marsz przechodzimy obok ogrodzonych stawów rybnych i maszerujemy wg znaków Nordic Walking na południe dobrze utrzymaną drogą gruntową. Napotykamy 4 łatwe do pokonania wzniesienia z których będziemy mogli podziwiać panoramę jeziora wraz z widokiem malowniczo położonego nad jeziorem Barlinkiem.

Po dotarciu do źródła Boży Dar napotkamy trudniejszą / w czasie deszczu często podmokłą/ drogę, która zaprowadzi nas do stromej moreny na której usytuowany jest punkt widokowy.

Przed wejściem na wzniesienie proponujemy pomiar pulsu i mały odpoczynek.

Tą samą drogą wracamy do bazy wypadowej Centrum Nordic Walking w Barlinku.

 

Trasa łatwa

Trasę rozpoczynamy na Ośrodku Wczasowym „Janowo” - w bazie wypadowej Centrum Nordic Walking. Wychodzimy z ośrodka i kierujemy się w prawą stronę. Mijamy kompleks stawów rybnych. Po lewej stronie mijamy obniżenie terenowe, które porasta łęg olszowy. Jest to typ lasu występujący na obszarach wilgotnych. Pośród olch w runie rosną gatunki zielne jak np. szczawik zajęczy, kuklik zwisły, czyściec błotny, sadziec konopiasty. Dalej wchodzimy w teren urozmaicony stromymi zboczami, które porasta las bukowy. Początkowo pośród buków spotykamy dęby szypułkowe, jarzębiny i sosny pospolite. W dość ubogim runie rośnie marzanka wonna, borówka czernica i malina.    

Następnie na rozwidleniu dróg skręcamy pod kątem prostym w prawo i idziemy drogą wiodącą po skarpie, przebiegającą równolegle do brzegu Jeziora Barlineckiego. Z prawej strony „w dole” widać źródliska. W tym obniżeniu rosną olchy, a wokół ich pni występują tzw. „ruszta” które porasta roślinność o charakterze bagiennym. Spotkać tu można rzeżuchę gorzką, śledzienicę skrętolistną, przytulię błotną, szczyr trwały. Takich wilgotnych, źródliskowych miejsc będziemy mijać na trasie kilka. Przez cały czas trasę otacza las bukowy, który pozbawiony jest warstwy podszytu. Występują tu dwa typy lasów bukowych. Jeden to porastający strome zbocza typ – kwaśna buczyna. Charakteryzuje się ona stosunkowo niskimi, posiadającymi rozłożyste korony bukami, a w runie rosną: chroniona paprotka zwyczajna oraz kosmatki i tworzące poduchy różne gatunki mchów np. modrzaczek siny, płonnik pospolity. Drugim typem buczyn spotykanym na trasie jest żyzna buczyna. Występuje na terenie lekko falistym i płaskim. Buki są tu smukłe, wysokie, w runie mało jest mchów, a dominują np. zawilce gajowy i leśny, fiołki, gajowiec żółty, pokrzywy, chroniona marzanka wonna i różne gatunki traw - prosownica rozpierzchła czy trzcinnik piaskowy oraz wszędobylski niecierpek drobnokwiatowy. Rośliny te występują pojedynczo, otoczone grubą warstwą ściółki. Na trasie znajduje się miejsce do odpoczynku z ustawionymi tablicami edukacyjnymi. Jest to również miejsce widokowe, z którego pomiędzy pniami drzew rozciąga się widok na taflę jeziora i jego przeciwległy brzeg – widok na Barlinek. Kto zachowuje się cicho z pewnością zaobserwuje wiewiórkę, lub ptaki np. biegającego po pniach drzew kowalika czy dzięcioły, sikorki modrą i bogatkę, kolorowo ubarwionego samca zięby, któremu często towarzyszy szara samica lub „buszujące” w ściółce czarne kosy i malutkie szare strzyżyki, albo usłyszy kukułkę.

Na rozdrożu skręcamy w lewo i wchodzimy w skraj olszyny bagiennej. Po przejściu kilkunastu metrów skręcamy pod kątem prostym w prawo i dochodzimy do bystro płynącego strumienia. Widoczne są tu rdzawe osady. Są one wynikiem wytracania kwasów humusowych przez jony wapnia. Miejsce to nosi nazwę „Boży Dar”. Znajdują się tu tablice informacyjne prezentujące zbiorowiska leśne i źródła. Las rosnący w dolinie strumienia to łęg, który występuje na bardzo wilgotnych miejscach z płynącą wodą. Jest to łęg jesionowy, gdyż jesion wyniosły jest tu gatunkiem drzewiastym dominującym.

Idziemy dalej drogą leśną skręcając w prawo w stronę jeziora. Przez większą część trasy pomiędzy drzewami mamy możliwość obserwować wody Jeziora Barlineckiego. A na nich ptactwo wodne – kaczki krzyżówki, kaczki czernice, gągoły, łyski, łabędzie nieme, perkozy dwuczube, mewy śmieszki, kormorany.

Wychodzimy z lasu i wchodzimy w tereny tzw. otwarte – łąki i dawne pola uprawne, obecnie nieużytki. Występuje tu wiele gatunków roślin zielnych, które zwracają na siebie uwagę w różnych porach roku. Jednak najbardziej w porze kwitnienia. Pośród zarośli tworzonych przez krzewy np. dzikiej róży, derenia, jeżyny, maliny, tarniny, leszczyny i traw zaobserwować można różne gatunki owadów: chrząszczy, motyli, „pasikoników”, ważek, trzmieli, os, much. Występują tu także ślimaki winniczki i wstężyki oraz ślimaki bez muszli jak pomrowy czy śliniki. A z płazów występują żaby - wodna i śmieszka, żekotka zielona oraz ropucha szara. Gady - szczególnie w miejscach nasłonecznionych zauważyć można padalca, jaszczurkę zwinkę lub zaskrońca, który świetnie pływa. Brzeg jeziora porasta roślinność drzewiasta, a pod koronami drzew dobrze rozwinęła się warstwa podszytu, którą tworzą młode drzewa i krzewy m.in. leszczyny, derenia, głogu, trzmieliny, dzikiej róży.

Skręcając w lewo wspinamy się polną drogą i dochodzimy do celu naszej trasy – do punktu widokowego „Pensjonatu „Pod Zegarem”. Z tego miejsca rozciągają się wspaniałe widoki na jezioro, na jego przeciwległy brzeg, na lasy i łąki. Droga powrotna wiedzie tą samą trasą do Ośrodka wczasowego „Janowo”. Trasa jest interesująca o każdej porze roku i daje możliwość wyciszenia się i podziwiania uroków np. kolorowej jesieni, pachnącego kwieciem lata czy majestatycznych „nagich” buków w porze zimowej. 

 

TRASA NR 2

Trzy Jeziora 3,7 km. Trasa średnia

 

Trasa prowadzi w początkowym odcinku wzdłuż drogi dojazdowej do ośrodka, wieczorami oświetlonej przez latarnie uliczne, całkowicie płaska łatwa. Następnie gdy zobaczymy kamienistą drogę to skręcamy na południe w stronę Jeziora Stycko i Uklejowe. Trasa zmienia charakter z szerokiej drogi wchodzimy na malownicze ścieżki. Trasa uniemożliwia poruszanie się w parach, trzeba iść gęsiego. Trudność polega na zwracaniu uwagi na wystające korzenie i podmokły teren. Widoki wędkarskich pomostów i malowniczych mostków wynagrodzą nam trud marszu wąską ścieżką. Przechodząc przez kładkę dochodzimy do miejsca krótkiej ale stromej wspinaczki. Jest to najtrudniejszy moment w wędrówce i zarazem punkt pomiaru pulsu. Następnie szeroką drogą łagodnie wracamy do Janowa.

 

Trasa średnia

Szlak rozpoczyna się na ośrodku wypoczynkowym „Janowo”. Z tego miejsca „rozpościerają” się widoki na Jezioro Barlineckie, jak i na sam Barlinek. Szlak dalej wiedzie ul. Polana Lecha w kierunku Barlinka. Po lewej stronie widzimy jezioro i w dole źródło - „cębrowinę”. Otacza je las złożony z buka, dębu z dodatkiem sosny pospolitej i robinii akacjowej. Przy strumieniu wypływającym ze źródełka i jeziorze rosną trzcina oraz przetacznik bobowniczek i rzeżucha gorzka, a na zboczach pośród drzew występują mchy np. płonnik pospolity, modrzaczek siny, drabik drzewkowaty. Idąc wzdłuż brzegu jeziora, skręcamy w lewo i mijamy po prawej rybakówkę. Dalej przechodzimy przez krowi mostek i mijamy ośrodek wczasowy Pomorskiej Akademii Medycznej ze Szczecina, a nad jeziorem pomost. Teraz trasa wiedzie promenadą spacerową. Za ośrodkiem skręcamy w prawo przechodzimy alejką przez teren parku leśnego i dochodzimy do ul. Sportowej. Przecinamy ją i wchodzimy w ul. Poziomkową. Po prawej mijamy zabudowę jednorodzinną, a następnie Jezioro Uklejowe. Ścieżka wiedzie wzdłuż brzegu tego jeziora, które mamy po prawej stronie. Po lewej zaś występuje las mieszany sosnowo-dębowo-bukowy z ubogim runem. Dalej droga zwęża się i wiedzie obok potężnych topoli, pośród których rosną olchy i sosna. Przy brzegu jeziora rośnie piękny dwupniowy buk oraz okazały dąb z trzema pniami. Następnie droga wiedzie przez płaski wilgotny teren przecinając występujący tu ols. Idąc dalej po prawej stronie mijamy piękny buk o pofalowanej srebrzystej korze i kilka dębów czerwonych rosnących w sąsiedztwie olch. Dochodzimy do miejsca gdzie na strumyku znajduje się mostek. Pozostawiamy go kierując się dalej prosto, mając przed sobą pośród pni olch taflę jeziora Zauklejowego zwanego też Styckim. Idziemy ścieżką, która się rozszerza, po prawej w dalszym ciągu występuje podmokły las – ols, a za nim jezioro Stycko. Po lewej stronie na zboczu rośnie las z dominującą sosną pospolitą. Na tafli jezior widoczne są duże liście i białe kwiaty grzybienia białego oraz żółte kwiaty grążela żółtego, są to rośliny chronione. Zostawiamy za sobą jezioro i po przejściu kilkunastu metrów dochodzimy do strumienia, który zasila w wodę mijane jeziora. Nasza trasa wiedzie w obniżeniu terenu gdzie znajdują się jeziora i strumień. Przed nami i po lewej stronie występują strome wzniesienia, w których ma swoje źródła mijany wcześniej strumień. Nad nim znajduje się mostek, po przejściu którego skręcamy ostro w lewo, w drogę wiodącą niewielkim wąwozem (przecinającym strome wzgórze) pod górę. Teren ten porasta malowniczy las bukowy, złożony z luźno rosnących majestatycznych buków. Pokonując to strome podejście dochodzimy do drogi brukowej łączącej Barlinek i miejscowość Krzynka. Skręcamy w prawo i idziemy w kierunku Barlinka, mijając po obu stronach buczynę. Las ten jest właściwie pozbawiony podszytu, a w runie występują pojedynczo rośliny zielne jak np. konwalijka dwulistna, kosmatka owłosiona, turzyca pigułkowata i chroniona paprotka zwyczajna. Dochodzimy do skrzyżowania z leśną drogą - skręcamy w lewo. W tym miejscu dawniej znajdowała się leśna karczma. Obecnie widoczne są jej pozostałości – fundamenty. Idziemy drogą, która wiedzie przez tereny leśne. W drzewostanie dominują buki, a pośród nich rosną dęby, sosny, jesiony, olchy. W runie, szczególnie bogatym wiosną występują łanowo zawilce leśne i gajowe, fiołki, a także przylaszczki oraz różne gatunki traw i mchów. Pnie drzew i gałęzie pokrywają porosty np. pustułka pęcherzykowata. Po prawej stronie pomiędzy drzewami widoczny jest budynek przedwojennego pensjonatu. Obecnie jest to Dom dziecka. Mijając go wychodzimy z lasu i po przejściu kilkunastu metrów dochodzimy do miejsca rozpoczęcia trasy – do ośrodka „Janowo”. Jego obecna wypoczynkowa funkcja jest kontynuacją przedwojennej. Wówczas również był to pensjonat.  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Leśna przygoda do Krzynki 6,8 km. Trasa średnia

 

Trasa prowadzi w początkowym odcinku wzdłuż drogi dojazdowej do ośrodka w Janowie, całkowicie płaska. Następnie gdy zobaczymy kamienistą drogę to skręcamy na południe w stronę Jeziora Uklejno i Stycko. Trasa zmienia charakter, z szerokiej drogi wchodzimy na malownicze wąskie ścieżki. Omijając Jezioro Styckie dochodzimy do kładki za którą czeka nas krótka wspinaczka. Następnie brukowaną drogą kierujemy się na południe do miejscowości Krzynka i po przejściu 0,5 km zakręcamy w prawo do lasu. Znajdujemy się w północnej części Puszczy Barlineckiej, gdy przejdziemy kolejne 800 m zakręcamy na północ i malowniczymi jarami wracamy do Janowa.

 

Trasa średnia

Trasę rozpoczynamy na terenie ośrodka wypoczynkowego „Janowo”. Jest on położony malowniczo nad Jeziorem Barlineckim. Po wyjściu z ośrodka kierujemy się w lewo, mając właśnie po lewej stronie jezioro i w dole źródło - „cębrowinę”. Otacza je las złożony z buka, dębu z dodatkiem sosny pospolitej i robinii akacjowej. Idąc wzdłuż brzegu jeziora, skręcamy w lewo i mijamy po prawej rybakówkę i dalej przechodzimy przez krowi mostek, i mijamy ośrodek wczasowy, a nad Jeziorem Barlineckim pomost. Za ośrodkiem skręcamy w prawą stronę, przechodzimy alejką przez teren parku leśnego i dochodzimy do ul. Sportowej. Przecinamy ją i wchodzimy w ul. Poziomkową. Mijamy osiedle domków, a następnie Jezioro Uklejowe. Ścieżka wiedzie wzdłuż tego jeziora, które mamy po prawej stronie. Po lewej zaś występuje las mieszany sosnowo-dębowo-bukowy z ubogim runem. Dalej droga zwęża się i wiedzie obok potężnych topoli, pośród których rosną olchy i sosna. Przy brzegu jeziora rośnie piękny dwupniowy buk oraz okazały dąb z trzema pniami. Następnie droga wiedzie przez płaski wilgotny teren przecinając występujący tu ols. Idąc dalej po prawej stronie mijamy piękny buk o pofalowanej srebrzystej korze i kilka dębów czerwonych rosnących w sąsiedztwie olch. Dochodzimy do miejsca gdzie na strumyku znajduje się mostek. Pozostawiamy go kierując się dalej prosto, mając przed sobą pośród pni olch taflę jeziora Zauklejowego zwanego też Styckim. Idziemy ścieżką, która się rozszerza, po prawej w dalszym ciągu występuje podmokły las – ols, a za nim jezioro Stycko. Po lewej stronie na zboczu rośnie las z dominującą sosną pospolitą. Na tafli jezior widoczne są duże liście i białe kwiaty grzybienia białego oraz żółte kwiaty grążela żółtego, są to rośliny chronione. Zostawiamy za sobą jezioro i po przejściu kilkunastu metrów dochodzimy do strumienia, który zasila w wodę mijane jeziora. Nasza trasa wiedzie w obniżeniu terenu gdzie znajdują się jeziora i strumień. Przed nami i po lewej stronie występują strome wzniesienia, w których ma swoje źródła mijany wcześniej strumień. Nad nim znajduje się kładka, po przejściu której skręcamy ostro w lewo w drogę wiodącą niewielkim wąwozem (przecinającym strome wzgórze) pod górę. Teren ten porasta malowniczy las bukowy, złożony z luźno rosnących majestatycznych buków. Pokonując to strome podejście dochodzimy do drogi brukowej łączącej Barlinek i Krzynkę. Skręcamy w lewo i idziemy brukiem w kierunku wsi Krzynka, mijając po prawej stronie buczynę. Po lewej zaś pierwsze zabudowania Krzynki. Następnie skręcamy w prawą stronę w leśną drogę gruntową i idziemy lekko pod górę cały czas prosto, mijamy rozgałęzienie drogi i na skrzyżowaniu idziemy w dalszym ciągu prosto. Dookoła nas malowniczy szczególnie jesienią las bukowy. Po obu stronach widzimy głęboki wąwóz, który także porasta buczyna. Drzewostany bukowe są szczególnie urokliwe w okresie jesieni, kiedy przebarwiają liście. Na kolejnym skrzyżowaniu skręcamy w prawą stronę. Mamy teraz po lewej swojej stronie ogrodzoną uprawę leśną złożoną z dębu i pojedynczego modrzewia i buka. Jest to teren bardziej nasłoneczniony zatem i runo jest bogatsze w gatunki zielne, trawy np. trzcinnik leśny i trzcinnik piaskowy, wiechlinę roczną i prosownicę rozpierzchłą oraz paprocie – narecznice. Drzewostan zmienia się nieznacznie jednak pośród buka rośnie też sosna pospolita. Następnie drzewostan jest rzadszy i po lewej stronie widzimy wieżę obserwacyjną Nadleśnictwa Barlinek. Nasza droga schodzi w dół w malowniczym wąwozie, którego nasłonecznione zbocza porasta łanowo prosownica rozpierzchła oraz chroniona marzanka wonna. Rośnie również niecierpek drobnokwiatowy, czyściec leśny i iglica pospolita, a także babka zwyczajna, gajowiec żółty oraz siewki i młode buki (naturalne odnowienie lasu). W runie spotkać można również chronioną paprotkę zwyczajną, konwalijkę dwulistną i kosmatkę owłosioną. Po wyjściu z wąwozu na pierwszym skrzyżowaniu skręcamy w lewo. Idziemy tą drogą przez dorodny las bukowy. Następnie droga wiedzie skrajem skarpy. Po lewej mamy wysokie strome zbocza, po prawej zaś równie strome zbocza ale w dół i widzimy w oddali wodę – to stawy rybne i drogę. Dochodzimy do skrzyżowania i skręcamy pod kątem ostrym w prawo schodząc tą ścieżką w dół do drogi i następnie również w prawo skręcamy. Stąd już niedaleko wzdłuż ogrodzenia stawów do ośrodka „Janowo” - początku trasy.

 

Trasa nr 4. 5,8 km. Do źródeł rzeki Płoni. Trasa średnia

 

Wychodząc z Janowa kierujemy się ulicą Sportową w kierunku miasta. Po przejściu 1 km idąc ulicą Pozimkową dochodzimy do szosy asfaltowej prowadzącej do Krzynki. Przechodząc przez szosę należy zachować szczególną ostrożność. Następne 400 m prowadzi przez las do stanicy myśliwskiej. Od domku myśliwych idąc w kierunku Płonna będziemy obchodzili urokliwe źródliska rzeki Płoni. Warto zboczyć z trasy i obejrzeć to magiczne miejsce, gdzie z okalających małą dolinkę wzgórz spływają liczne srebrzyste maleńkie strumyczki wijąc się między wodno- bagienną roślinnością, by w dolinie stworzyć żródło rzeki Płoni .Idąc dalej trasą będziemy maszerować drogą po grzbiecie moreny, oddalając się o ok. 50 m od południowej części źródeł Płoni. Do źródeł i porastającego je malowniczego olsu prowadzi pieszy szlak żółty. Wspinając się lekko dochodzimy do szosy nr156. Po przejściu 100m od szosy musimy się skoncentrować gdyż krzyżują się tu trasy NW. My zakręcamy na prawo i po przejściu 200m docieramy do mostka z daszkiem ustawionego między jeziorami Uklejno i Stycko. Czeka nas jeszcze krótka wspinaczka do drogi brukowanej prowadzącej do Krzynki i spokojny powrót do Janowa.

 

Trasa średnia

Szlak rozpoczyna się na ośrodku wypoczynkowy „Janowo”. Wychodząc z tego miejsca kierujemy się w lewo, ul. Polana Lecha w kierunku Barlinka. Po prawej stronie zbocza wzniesień porasta las mieszany bukowo-sosnowy. Zaś po lewej stronie widzimy jezioro i w dole źródło - „cębrowinę”. Wokół którego rosną buki i dęby z dodatkiem sosny pospolitej i robinii akacjowej. Brzegi strumienia wypływającego ze źródła i brzegi jeziora porasta trzcina oraz przetacznik bobowniczek i rzeżucha gorzka, a na zboczach pośród drzew kępowo rosną mchy np. modrzaczek siny, drabik drzewkowaty, płonnik pospolity. Idąc wzdłuż brzegu jeziora, skręcamy w lewo i mijamy po prawej rybakówkę. Przechodzimy przez mostek i mijamy ośrodek wczasowy. Teraz nasza trasa wiedzie promenadą spacerową. Za ośrodkiem skręcamy w prawo przechodzimy alejką przez teren parku leśnego i dochodzimy do ul. Sportowej. Przecinamy ją i wchodzimy w ul. Poziomkową. Po prawej stronie mijamy zabudowę jednorodzinną, a następnie Jezioro Uklejowe. Ścieżka prowadzi przy brzegu jeziora, które znajduje się po prawej stronie. Zostawiamy jezioro za sobą i przecinamy drogę asfaltową Barlinek – Strzelce Krajeńskie. Idziemy dalej prosto przez las sosnowy z domieszką dębu i buka. Dochodzimy do krzyżówki i po przejściu mostu na rzece Płoni idziemy pod górę. Po prawej mijając stanicę myśliwską Koła Łowieckiego „Szarak”. Po stronie lewej pomiędzy drzewami widać taflę wody, to stawy hodowlane, karpiowe. Dochodzimy do miejsca gdzie jest rozwidlenie i skręcamy w prawo, w dół. Idziemy przez cały czas drogą leśną. Źródła Płoni mijamy po lewej stronie. Są to drobne wypływy wody spod korzeni olch rosnących na zboczach. Występuje tu las zwany olsem źródliskowym. Wody łączą się w drobne strumyki, a one następnie w większe strumienie. Z prawej strony miedzy drzewami prześwitują wody stawów hodowlanych. Są to pierwsze stawy na rzece Płoni, położone przy jej źródłach. Trasa wiedzie prosto i przy rozwidleniu, wybieramy tę prowadzącą w lewo, w górę. Dochodzimy ponownie do drogi asfaltowej Barlinek – Strzelce Krajeńskie, przez którą przechodzimy. Następnie teren staje się po lewej podmokły. Porasta go olszyna, zaś po prawej na wzniesieniu mieszany sosnowo-bukowy. Pomiędzy pniami olch po lewej widzimy wody Jeziora Zauklejowego zwanego Jez. Stycko. Skręcamy w prawo i dochodzimy do mostku przerzuconego nad strumieniem łączącym Jeziora Zauklejowe z Uklejowym. Przechodzimy przez mostek i skręcamy w lewo mając po tej stronie jezioro Zauklejowe. A po prawej strome wzniesienia, które luźno porastają majestatyczne buki. W tym lesie w runie występują pojedynczo rośliny zielne jak np. konwalijka dwulistna, turzyca pigułkowata i chroniona paprotka zwyczajna. Tu droga skręca pod kątem prawie prostym w prawo i wiedzie niewielkim wąwozem (przecinającym strome wzgórze) pod górę. Pokonując je dochodzimy do drogi brukowej łączącej Barlinek z Krzynką. W tym miejscu dawniej znajdowała się leśna karczma. Obecnie widoczne są jej pozostałości – fundamenty. W drzewostanie dominują buki, a pośród nich rosną dęby, sosny, jesiony, olchy. W runie, szczególnie bogatym wiosną występują łanowo: ziarnopłon wiosenny, zawilce gajowe i leśne, fiołki, a także przylaszczki, gajowiec żółty oraz różne gatunki traw i mchów. Pnie drzew i gałęzie pokrywają porosty np. pustułka pęcherzykowata. Po prawej stronie pomiędzy drzewami widoczny jest budynek przedwojennego pensjonatu. Obecnie jest to Dom dziecka. Mijamy go i wychodzimy z lasu. Po przejściu kilkunastu metrów dochodzimy do miejsca rozpoczęcia trasy – do ośrodka „Janowo”. Jego obecna wypoczynkowa funkcja jest kontynuacją przedwojennej. Wówczas był również pensjonatem.  

 

Trasa nr 5. 13,6 km. Krajobrazy Puszczy Barlineckiej do Płonna. Trasa trudna

 

Trasa dla doświadczonych chodziarzy. Blisko 14 km bardzo urozmaiconej drogi. Początkowo zalecany jest marsz z gumowymi nakładkami na kije aż dojdziemy do urokliwego miejsca pełnego karmników dla ptaków na ulicy Łokietka. Zdejmujemy gumowe „buciki” i wspinamy się leśną drogą do przejścia przez szosę nr 156 prowadzącą do Krzynki. Należy zachować szczególną ostrożność przy przechodzeniu przez szosę. Jeszcze dwukrotnie będziemy przechodzili przez szosę na Pełczyce oraz ponownie przez drogę nr 156 wracając do Janowa.

Przed nami ponad 2km marszu po gruntowej  drodze przeplatanej kocimi łbami starego bruku. Droga wiedzie wzdłuż stawów obok starej garncarni. Kiedy przekroczymy drogę do Pełczyc czeka nas 400 m marszu po nieczynnym nasypie kolejowym. Bardzo trudna nawierzchnia. Kruszeń i podkłady kolejowe zasypane ziemią. Nagrodą jest dalszy marsz wzdłuż stawów i malowniczej doliny do brodu obok ruin starego młyna . Po przejściu przez strumień docieramy do wiaduktu kolejowego. Następnie prawie 2,5 km prostej do Płonna. Połowa tej trasy wiedzie po szerokim poboczu asfaltówki. Od Płonna idziemy do źródlisk rzeki Płoni i wzdłuż stawów i źródeł wracamy do Janowa. Trasę można skrócić wchodząc na żółty szlak w okolicach północnych źródeł Płoni.

 

 

Trasa trudna

Szlak rozpoczyna się na ośrodku wypoczynkowy „Janowo”. Trasa wiedzie ul. Polana Lecha w kierunku Barlinka. Po lewej stronie znajduje się Jezioro Barlineckie i na stromej skarpie źródło - „cębrowina”. Otacza je las, w skład którego wchodzi buk, dąb z dodatkiem sosny pospolitej i robinii akacjowej. Przy strumieniu wypływającym ze źródełka i jeziorze rosną trzcina i przetacznik bobowniczek, a na zboczach pośród drzew występują mchy np. modrzaczek siny. Idąc wzdłuż brzegu jeziora, skręcamy w lewo i mijamy po prawej rybakówkę. Dalej przechodzimy przez „krowi” mostek i mijamy ośrodek wczasowy, a także pomost na jeziorze. Za ośrodkiem skręcamy w prawą stronę i przechodzimy alejką przez teren parku leśnego, dochodzimy do ul. Sportowej. Przecinamy ją i wchodzimy w ul. Poziomkową. Po prawej mijamy domki jednorodzinne, a następnie na skrzyżowaniu skręcamy w lewo w las mieszany sosnowo-dębowo-bukowy z ubogim runem. Dalej droga wiedzie przy zabudowie jednorodzinnej przy ul. Łokietka. Występują tu drzewa – dęby z ciekawymi budowlami – domkami dla ptaków. Także pnie i korony drzew oplatają pędy chronionego bluszczu pospolitego. Są to okazy bardzo cenne, bo kwitnące. Następnie przechodzimy między ujęciami wody i przed nami droga Barlinek – Strzelce Krajeńskie. Przechodzimy przez nią i po drugiej stronie na rozwidleniu wybieramy drogę w prawo. Idziemy nią mając po lewej stronie teren tzw. „oślą łączkę” na której rosną klony jesionolistne, mające jesienią i zimą sine pędy. Po prawej las liściasty, w którym dominują, lipy, klony jawory, klony pospolite, dęby, a z krzewów suchodrzew, śnieguliczka biała, czarny bez i malina. Idziemy teraz czerwonym szlakiem turystycznym. Droga wiedzie pod górę w wąwozie o stromych zboczach. Dochodzimy do skrzyżowania i wybieramy drogę w lewo. Po prawej widać stannicę myśliwską Koła Łowieckiego „Szarak” z Barlinka. Nasza trasa widzie przy stawach, a przy samej drodze płynie wąska ale o wartkim nurcie rzeczka, to Płonia. Występują tu rośliny wodne jak: rosnące w rzece - rdestnica grzebieniasta, zdrojek pospolity, rzęsa drobna, potocznik wąskolistny, wywłócznik oraz rosnące na skarpach i stawach: przetacznik bobowniczek, skrzyp bagienny, trzcina pospolita, pałka szerokolistna, duże kępy turzycy prosowej, łany turzycy błotnej, sadziec konopiasty, ostrożeń warzywny. Po lewej stronie mijamy pola uprawne poprzeplatane z uprawami leśnymi, głównie sosnowymi. W runie wiosną łanowo występuje ziarnopłon wiosenny, a latem glistnik jaskółcze ziele, dąbrówka rozłogowa, jaskier rozłogowy i różne gatunki traw. Na trasie, która częściowo staje się brukowa mijamy po prawej budynki mieszkalne, a także dawny zakład garncarski z kominem z na którym widnieje data 1925 r. - to ul. Młyn Leśny. Płonia w pewnych miejscach jest widoczna, a w pewnych „chowa się” pod ziemię. Idziemy teraz szlakiem żółtym. Po lewej stronie występuje ciekawy „las akacjowy”, czyli las złożony z młodych robinii akacjowych, których pnie pokryte są plątaniną polskich lian – chronionych bluszczy. Dochodzimy do drogi Barlinek – Choszczno, przechodzimy ją i wspinamy się na nasyp kolejowy. Teraz trasa wiedzie „po torach”. Dochodzimy do drogi leśnej i skręcamy w nią w lewo.  Po zejściu z torów idziemy malowniczą drogą przez las mijając dęby, modrzewie, sosny. Po lewo pomiędzy drzewami widzimy taflę wody, to stawy hodowlane – karpiowe. Idziemy cały czas prosto mijając po lewej 3 okazałe lipy. Dochodzimy do miejsca gdzie jest sad owocowy i skręcamy w prawo lekko pod górę. Następnie idziemy skrajem wzniesienia po lewej pomiędzy pniami drzew bukowych w głębokiej dolinie płynie strumień – widoki są przepiękne. Runo leśne choć ubogie, to interesujące w gatunki roślin zielnych np. czosnaczek pospolity, starzec leśny, pięciornik rozłogowy, przytulię leśną, marchew dziką, glistnik jaskółcze ziele, sałatnik leśny, fiołek leśny, paprocie – narecznicę samczą i orlicę, oraz wręcz łanowo niecierpek drobnokwiatowy. A z młodych drzew rosną jesiony, wiązy oraz leszczyny. Idąc po lewej stronie mijamy Jezioro Spalonka. Oddziela je od nas teren zabagniony porośnięty olsem. Za jeziorem przez naszą drogę przepływa strumień, pokonujemy go. W tym miejscu dawniej znajdował się młyn, po którym pozostały ruiny i drzewa - jabłonie. Rośnie tu masowo ciekawa roślina – szczyr trwały o ciemnozielonych liściach, a w maju kwitną niezapominajki i kuklik zwisły. To miejsce otacza bór sosnowy. Idziemy dalej i dochodzimy do skrzyżowania, na wprost rosną 2 ładne buki i skręcamy w prawo w drogę brukową. Mamy po lewej stronie buczynę, która przechodzi na wzniesieniach w ols źródliskowy. Pośród korzeni drzew ze zboczy wypływa woda. Występuje tu w ogromnych ilościach rzadko spotykany sit zimowy. Nasza droga wiedzie pod wiaduktem kolejowym. Kolej łączyła Barlinek z Choszcznem, niestety pociągi już nie kursują. Po prawej zaś mamy bór sosnowy. Cały czas idziemy prosto mijając las głównie sosnowy z domieszką podsadzonych drzew liściastych. Dochodzimy ponownie do drogi Barlinek – Choszczno, przechodzimy ją i dalej idziemy prosto, teraz drogą asfaltową, do wsi Płonno. W drzewostanie także dominuje sosna, a w podszyciu rośnie lipa, klon, brzoza, topola osika, dąb, jesion, dzika róża, jarzębina. Po lewej stronie znajdują się także niewielkie pola uprawne i pierwsze domostwa Płonna. A na wprost stoi przydrożny krzyż. Obok niego skręcamy w prawo w drogę gruntową pozostawiając zabudowania wsi. Dalej droga rozwidla się. My wybieramy tę w prawo. Wiedzie ona wzdłuż napowietrznej linii energetycznej. Idziemy cały czas prosto. Droga wiedzie w dół, a po lewej stronie znajduje się głęboki malowniczy leśny jar. Po dojściu do skrzyżowania, skręcamy w lewo pod ostrym kątem w drogę wiodącą jeszcze bardziej w dół, niż ta droga którą przyszliśmy. Od Płonna do tego miejsca szliśmy szlakiem czerwonym, a teraz wchodzimy na szlak żółty. Po prawej stronie znajduje się kompleks stawów rybnych, zaś po lewej na zboczu ols źródliskowy – jest to obszar gdzie swój początek bierze rzeka Płonia. Dalej droga wspina się ostro w górę. Mijamy po lewej stronie graby i stawy hodowlane, a po prawej las mieszany. Na rozwidleniu dróg skręcamy w lewo pod górę. I idąc tą leśną drogą dochodzi ponownie do drogi asfaltowej Barlinek – Strzelce Krajńskie. Przechodzimy ją i dalej drogą gruntową idziemy przez tereny wilgotne, które porasta ols. Przechodzimy przez zadaszony mostek nad strumieniem i skręcamy w prawo. Po dojściu do bruku idziemy nim do Barlinka - ul. Sportowa. Dochodzimy do ul. Polana Lecha i nad brzegiem Jeziora Barlineckiego kończymy trasę (pętlę) w ośrodku wypoczynkowym „Janowo”, miejscu jej rozpoczęcia.

 

Trasa nr 6. 10,4 km. Kraina buków, dębów i sosen. Trasa trudna

 

Wychodzimy z Janowa na południe i w okolicach domu dziecka wspinamy się ok. 300 m równą drogą na morenę, teren się wyrównuje i dalej szeroką drogą znowu ok. 300 m dochodzimy do brukowanej drogi na Krzynkę. Trudna brukowa droga prowadzi nas przez miejscowość Krzynka aż do do kamienia na którym zaznaczono trasę dębów. Skręcamy w prawo i prawie 2,5 km idziemy równą leśną drogą. Jesteśmy w sercu Puszczy Barlineckiej. Przed Okuniami skręcamy w prawo i znowu częściowo brukowaną, mocno nie równą drogą ok. 2 km dochodzimy do punktu w którym skręcamy na północ w kierunku na wieżę obserwacyjną. Znowu znajdujemy się w majestatycznym leśnym dukcie. Dookoła stare dęby i buki. Dochodzimy do płaskowyżu skąd zaczynaliśmy wędrówkę i łagodnie schodzimy do Janowa. Długa, trudna trasa, wymagająca dobrej orientacji, odwdzięcza się urokami starej puszczy i historią bruków ułożonych jako pokłosie kontrybucji wojny francusko – pruskiej 1870-71.

 

Trasa trudna

Szlak rozpoczyna się na ośrodku wypoczynkowym „Janowo” położonym nad Jeziorem Barlineckim. Można z tego miejsca obserwować taflę jeziora i sam Barlinek. Po wyjściu z ośrodka kierujemy się w prawo i drogą „do góry” wchodzimy w las mieszany z górującą nad innymi drzewami sosną. Pomiędzy pniami po lewej widzimy budynek Domu Dziecka. Mijamy go i po przejściu kilkunastu metrów skręcamy pod ostrym kątem w drogę gruntową, która wiedzie pod okapem dorodnych buków. Następnie nasza trasa prowadzi dnem malowniczego wąwozu o stromych zboczach, które porasta łanowo prosownica rozpierzchła, oraz paprocie – narecznice, maliny, niecierpek drobnokwiatowy, iglica pospolita, czyściec leśny, gajowiec żółty, siewki i młode buki oraz chroniona marzanka wonna. Na szczycie wąwozu po prawej stronie znajduje się wieża obserwacyjna Nadleśnictwa Barlinek. Jest ona ustawiona na wysokim wzniesieniu, a i sama do niskich nie należy, mierzy bowiem 43 m. Idziemy prosto i po kilkunastu metrach po prawej stronie zauważamy uprawę leśną. Jest to teren ogrodzony, a posadzone tam zostały dęby, a także pojedynczo modrzewie i buki. Mijamy skrzyżowanie i idziemy prosto. Wchodzimy w typowy ciemny las bukowy. Wiosną, na początku wegetacji buki zachwycają świeżością delikatnych młodych jasnozielonych listków, a jesienią natomiast barwami żółci, miedzi, złota i brązu. Dochodzimy do skrzyżowania i skręcamy w prawo w drogę brukową. Droga ta zwana jest wężową, a skąd ta nazwa to łatwo się przekonamy idąc nią. Teraz nasza trasa wiedzie „Szlakiem Dębów”. Na niej zostały ustawione tablice informacyjne i edukacyjne. Warto je przeczytać, gdyż zawierają wiele interesujących informacji o środowisku leśnym, o przyrodzie. Idąc tą trasą mijamy różne zbiorowiska leśne bukowe i dębowe, a dominuje tu dąb bezszypułkowy. Spotkamy te drzewa w różnych fazach rozwoju zarówno nowy naturalny las, wyrosły jako samosiew jak i nasadzony przez człowieka. Las młody, a także już dojrzały złożony z okazałych drzew. Na trasie dochodzimy do miejsca zwanego „Dziką Łąką. Jest to teraz użytek ekologiczny. Dalej na starych sosnach zauważyć można (trzeba) spały żywiczarskie. Tak dawniej pozyskiwano żywicę. Dochodzimy do miejsca gdzie krzyżują się drogi i skręcamy w lewo pod kątem ostrym w drogę gruntową. Jest to dukt leśny poprowadzony prosto. Jakże odmienny od poprzednio przebytego fragmentu naszej trasy. Tu również mijamy różne zbiorowiska leśne: uprawy, młode i starsze nasadzenia oraz naturalne zbiorowiska roślinne. Tu pośród młodych sosen górują wysokie stare sosny. Następnie dochodzimy do starego sosnowego drzewostanu zwanego „Matecznikiem Światowida”. Znajduje się po naszej prawej stronie. Nasza trasa prowadzi do kolejnego skrzyżowania, na którym ponownie ale pod kątem prostym skręcamy w lewo. Jest to droga brukowana łącząca najbliższe miejscowości Krzynka – w kierunku którym teraz idziemy i Leśniczówkę Okno położoną nad interesującym jeziorem Okunie (obiekty te położone są w przeciwny kierunku naszej wędrówki). Nad jeziorem znajduje się kąpielisko. Idąc brukiem mijamy ponownie dąbrowę, a rośnie tam również matecznik modrzewia europejskiego. Matecznik to drzewostan z którego pozyskiwane są nasiona drzew). Idziemy prosto dochodzimy do rozwidlenia dróg. Mijamy je idąc dalej prosto. Dotarliśmy do miejsca, które jest teraz skrajem wsi Krzynka. Była to niegdyś odrębna jednostka mieszkalna, osadnicza i nosiła nazwę Poddębie. Po prawej widzimy okazały budynek, to dawny przedwojenny pensjonat. Obecnie budynek i jego otoczenie należy do Nadleśnictwa Barlinek – gospodarza lasów, po których poprowadzone są trasy Nordic Walking. Mijamy ten budynek i inne obiekty wsi Krzynka i idziemy dalej brukiem w kierunku Barlinka. Dochodzimy do miejsca dawnej karczmy leśnej, będącej w otoczeniu buków. Pozostały po niej tylko widoczne fragmenty piwnic. Skręcamy w drogę gruntową i pozostawiamy te ruiny po lewej stronie. Dochodzimy do miejsca gdzie krzyżują się drogi idziemy prosto. Pozostawiając po lewej stronie drogę w którą skręcaliśmy na początku tej trasy. Teraz jest to wspólny odcinek tej trasy (początkowy i końcowy) prowadzący do ośrodka „Janowo”, początku naszej wędrówki.

 

Trasa nr 7. 6,5 km. Magia łąk i lasów Łubianki. Trasa łatwa

  

Oaza spokoju i ciszy. Zaczyna się w gospodarstwie agroturystycznym „Bogdanowo” w Łubiance ,w którym znajduje się szkółka Nordic Walking.

W początkowym odcinku trasa prowadzi przez łąki pełne leczniczych ziół. Malownicze łąki usytuowane są pod lasem.   W okolicach znajduje się rzeczka Kłodawa i dwa stawy rybne. Miłośnicy ptaków mogą napotkać ciekawe okazy ptaków . Następnie ścieżka prowadzi do suchej, szerokiej drogi leśnej, która gdzie niegdzie pofałdowana zanurza się w mieszane lasy iglasto-liściaste by doprowadzić maszerujących do majestatycznych buków. Tam zawraca i zmierza do w drogę powrotną. . Trasa bardzo przyjemna i łatwa. Szczególnie polecana dla osób zaczynających treningi.

 

Trasa łatwa

Szlak rozpoczyna się przy gospodarstwie agroturystycznym „Bogdanowo” w miejscowości Łubianka. Jest to malownicza miejscowość położona pośród lasów, łąk i pastwisk Puszczy Barlineckiej. Po wyjściu z gospodarstwa kierujemy się w prawo drogą, która wiedzie przez łąkę bogatą w różnorodne rośliny zielne. Dominują tu oczywiście trawy jak mozga trzcinowata, kłosówka wełnista, perz właściwy, czy tymotka łąkowa. Wśród traw rosną szczególnie zauważalne w maju i czerwcu – w porze kwitnienia mak polny, wrotycz pospolity, mięta polna, barszcz pospolity, podagrycznik pospolity, ostrożeń polny, dziurawiec zwyczajny, bodziszek łąkowy, jaskier ostry dużo jest szczawiu zwyczajnego i skrzypu polnego. W miejscach piaszczystych i suchszych spotkać można pięciorniki: gęsi i srebrny, kocankę piaskową, jasieniec piaskowy, bylicę piołun i wiesiołka dwuletniego. Przy drodze znajduje się rów melioracyjny, na brzegach którego rosną między innymi pośród traw knieć błotna zwana kaczeńcem, turzyce, znajduje się też koniczyna biała i wyka ptasia. Droga skręca lekko w lewo wzdłuż szpaleru śliwkowego. Na samej drodze rosną babka zwyczajna i babka lancetowata, jaskier rozesłany, marchew zwyczajna i trawy. Po lewej stronie znajduje sie ogrodzona uprawa – nasadzenia sosny. Dalej mijamy okazałą gruszę pod którą umieszczona jest ławeczka – to miejsce na odpoczynek. Po prawej stronie rozciąga się widok na łąkę poprzecinaną rowami melioracji szczegółowej, połączonymi ze stawami rybnymi. Na łąkę wychodzą sarny, dziki, zające, a także lisy. Z ptaków zaobserwować można żurawie, czaple, łabędzie i kaczki. Nad łąką i stawami często widoczne są myszołowy, bieliki, kanie, kruki. Przy okazałym dębie i wielopniowym grabie droga skręca w lewo. Wchodzimy w teren zalesiony. Po lewej znajdują się nasadzenia dębu czerwonego, modrzewia, lipy, buka oraz grabu. Po prawej zaś rośnie brzoza i sosna pospolita. Dochodzimy do skrzyżowania i skręcamy w prawo. Po lewej znajduje się stary las iglasty, który tworzą daglezja zielona, świerk pospolity i sosna pospolita. Po prawej natomiast przy drodze rosną brzozy brodawkowate, a za nimi sosny i świerki. W tym lesie runo jest ubogie występują jedynie w kępach trawy, mchy i szczaw polny. Znajdują się tu dość liczne mrowiska. Na rozwidleniu dróg idziemy prosto, zaś na kolejnym skręcamy w prawo. Rosną tu pojedyncze dorodne buki i świerki, a pod nimi młode buki i graby. Są też topole osiki, maliny i jeżyny, bez czarny i bez koralowy. Idziemy przez cały czas prosto mijając kolejne skrzyżowania dróg leśnych. W runie lasu zauważyć można sałatnik leśny, psiankę słodkogórz, konwalię majową, czosnaczek pospolity, jastrzębiec leśny, szczawik zajęczy, fiołek leśny i trawy trzcinnik piaskowy, kostrzewę leśną, prosownicę rozpierzchłą. Dochodzimy do skrzyżowania z drogą brukową – idziemy prosto i wchodzimy w młody las sosnowy. Rośnie tu wszędobylski niecierpek drobnokwiatowy oraz paprocie orlica pospolita i narecznica samcza. Dochodzimy do skrzyżowania – idziemy prosto (to dłuższa trasa – pętla) Skręcamy w prawo (to krótsza trasa – pętla).

My idziemy prosto. Po prawej mijamy uprawę buka i dalej las bukowo-sosnowy, a po lewej świerki i modrzewie, w podszycie których rosną maliny. Następnie znajduje się „spałowany las”. Na pniach sosen widoczne są nacięcia którymi spływała żywica. W ten sposób pozyskiwano dawniej żywicę. Dalej mijamy uprawę buka i dębu. Dochodzimy do skrzyżowania i skręcamy w prawo. Przez cały czas droga wiedzie przez las, w którym dominują buki, sosny i graby. Dochodzimy do kolejnego skrzyżowania i ponownie skręcamy w prawo. Następnie idziemy cały czas prosto przechodząc przez drzewostan w różnym wieku, w którym są też siewki drzew. Po prawej znajduje się teren podmokły – użytek ekologiczny. Pośród wielu roślin, traw, turzyc, uwagę zwracają kwitnące w maju – czerwcu kosaćce żółte. Przy drodze rosą przytulia pospolita, dzwonek rozpierzchły, glistnik jaskółcze ziele, wierzbówka wąskolistna. Mijamy kolejne krzyżówki – trasa wiedzie prosto. Pomiędzy młodymi i starszymi drzewami sosny rośnie, interesująca roślina (uciekinier z ogrodów) naparstnica purpurowa i jej odmiana o kwiatach białych. Dochodzimy do miejsca gdzie jest posadzony las sosnowy z domieszką buka i brzozy, a po drugiej stronie znajdują się dorodne sosny z domieszką modrzewia i buka. W runie łanowo występują trawy – śmiałek darniowy i trzcinnik leśny. Trasa malowniczo wspina się i opada – teren pofalowany. Dochodzimy do skrzyżowania z drogą brukowaną. Idziemy prosto, przez gęsty las bukowy, a następnie uprawę sosny z dodatkiem buka, brzozy i modrzewia. Skręcamy w lewą stronę przy dwóch okazałych grabach. W runie występuje konwalijka dwulistna, kosmatka owłosiona, borówka czernica, ziarnopłon wiosenny, zawilec gajowy i trawy - wiechliny roczna i zwyczajna oraz kupkówka pospolita. Dochodzimy do rozwidlenia dróg i skręcamy w drugą drogę w lewo. Jest to miejsce gdzie nasza trasa – pętla się zamyka. Teraz wiedzie ona jak jej początek – przez łąkę do ośrodka.